می خواهم بانویی باشم از دیار فراموش شدگان ، غمی نیست و خو کرده ام به از یاد رفتن و از یاد بردن و زیستن ... تغییر کرده ام ، آنقدر که گاهی با خود غریبه می شوم با دیگر آدمیان بماناد !

دلمونو گرفتیم دستمونو شادی هارو تقسیم کردیم به بهای از دست دادنشون ... انگار که زاده شده ایم برای مردن ! حقیقت دنیا چیزی نیست که من اینجا با دردش بسازم ، وقتی خیلی ساده میشه دست رنج سالها زحمت رو یک شبه به گند کشید ... شده مثل این وطن ، چه کارهایی که برای وطن نکردیم ... یکی مان مردیم ، یکی مان نطق کردیم !!!

گفتیم باشد که ننویسیم تا مبادا روزی برسد که از دست و دلی بنویسیم که نارفیق بودند .. و همانا به که حدیث عشق در دفتر نباشد ، و لبخند را به فراخنای تهی فشاندن ... به راستی من جنگلی بودم و شبی از درختان تاریک ، اما آنکس که از تاریکی ام نمی هراسید در زیر سروهایم دامنه های گل سرخ می یافت ... سالهاست که از اعتبار این دوستت دارم های قدیمی گذشته ... اما دوست می داشتم دوستانم را ... با اینحال این آدمیان را بس که بیش از این آدمیتشان از زبان من زیر سوال نرود ...

زمانه به من آموخت که به یاد سهراب وسیع باشم و تنها و سر به زیر و سخت ... میقات یعنی وعده گاه ... ورای این خانه ی کوچک که معبد مقدس من بود ، بی شک پلکانیست از نور که به بام همه ی دنیا منتهی میشود ... میترسم هرچه بیشتر اینجا بمانم ، بیشتر به عشق با همه ی عظمتش بدبین شوم !

... : ضمن تشکر و سپاس از همه همنوعان زحمتکشم که برایم تاریخ ها و تمدن ها ساخته اند ولی چرا باید زیبایی های زندگی را فقط در دوران کودکی مان تجربه کنیم حال آنکه ما مجهز به نبوغ زیبا سازی منظومه هاییم... یادمان باشد کسی مسئول دلتنگی ها و مشکلات ما نیست! اگر رد پای دزد آرامش و سعادت را دنبال کنیم سرانجام به خودمان خواهیم رسید که در انتهای هرمفهومی نشسته ایم و همه ي چیز های تلنبار مربوط و نامربوط را زیر و رو میکنیم! ...ما،در هیئت پروانه هستی با همه توانایی ها و تمدن هامان شاخکی بیش نیستیم...

این روز ها وهمه ی روزها مرثیه خوان روزهایی خواهم بود که مفت رفتند ... آی انسان های همیشه محدود ... لذت رهایی را به این حصار ها نفروشید !!!